|
dinsdag 01 juni 2010 |
|
Ik wou dat ik het kon vasthouden, vastleggen, nooit vergeten, de mooie momenten met Dylan. Liefst dat de tijd even stil zou staan. Zodat ik het nog intenser zou kunnen beleven. Dikke onzin natuurlijk. Het is mooi genoeg om het te beleven zoals het is, maar ik wil maar aangeven hoe móói ik die momenten vind. Zoals gister toen we na het eten onszelf tracteerden op een lekker toetje, ijs met aardbeien en slagroom, jummie! Vooral het vanille-ijs is bij Dylan favoriet. Toen ie daarvan aan het smikkelen was, zei hij: ...
|
|
Lees meer...
|
|
|
zaterdag 15 mei 2010 |
|
We hebben een heel ander kind! Echt, de sfeer van de dag is zo enorm anders sinds woensdag. Die dag ontdekte onze acupuncturist een overgevoeligheid voor tarwe bij Dylan. Dat ik er niet eerder aan gedacht heb!!!!! Ik heb het zelf ook namelijk, en ik eet mondjesmaat tarwe. En als ik er een tijd lang teveel van gehad heb, krijg ik jeuk en raak ik uit balans, maar dat gebeurd hoogstzelden meer. Dylan heeft geen jeuk, maar wel heel vaak buikpijn. Zodra hij gaat eten bijvoorbeeld. En de laatste tijd had zijn gevoeligheid wel drastische vormen aangenomen. Bij elk ding wat mis ging: huilen of (ik haat het woord maar ik weet geen betere:) gejammer. Als ik nu terugkijk zie ik wat er aan de hand geweest is, hij was zo labiel als een deur! Maar het suffe is, als je er midden in zit, zie je het niet. Niet vanuit de overzichtpositie in elk geval. Hoe een situatie geleidelijk aan.....
|
|
Lees meer...
|
|
|
donderdag 13 mei 2010 |
|
Een verfrissende huilbui, lekker! Ik vind 't soms zo moeilijk een balans te vinden tussen 'spelen' en de dingen doen die gedaan moeten worden. Nee, eigenlijk heb ik gewoon moeite om bij me zelf te blijven. Dylan wil van alles vandaag, het begon ermee dat ie wou verven. Leek me een goed plan maar daar moet wel het een en ander voor gedaan worden. Werd leuk, Dylan had natuurlijk meer hulp nodig dan ik dacht en uiteindelijk zat ik enthousiast mee te verven en liggen er nu twee schilderijtjes op tafel te drogen, één van hem en één van mij. Dus daarin koos ik ervoor mee te spelen, en ik had er echt plezier in ook al had ik daarvoor mijn eigen plannen uit mijn handen laten vallen, vond het lekker om te klodderen. Maar daarna moest natuurlijk alles opgeruimd worden. Tja en dan begint Dylan te trekken. Hij heeft....
|
|
Lees meer...
|
|
|
woensdag 05 mei 2010 |
|
De verjaardag is voorbij. Jippie. Dylan is nu echt 6. De vriendjes zijn geweest, de buurkinderen en de familie. En dat in twee afdelingen, de vriendjes en de buurkinderen op z'n verjaardag na schooltijd, en de familie twee dagen later. En nu kan ik geen hapjes meer zien, geen taart, geen slingers. Nee, ik vond het best leuk, vooral het kinderpartijtje, maar ik had zoals gewoonlijk me een hoop werk op de hals gehaald. Tijdens dit soort events kun je mijn perfectionisme in optima forma aan het werk zien. Niet alleen het huis en onze tuin moesten versierd zijn, maar ook het hele grasveld daarachter! Vlaggetjeslijnen alleen leek me niet voldoende, ik liet ook nog een party-tent aanrukken. Want dat ziet er zo gezellig.....
|
|
Lees meer...
|
|
|
donderdag 22 april 2010 |
|
Het begint me te nekken, het gebrek aan avonden! Als ik heel, heel eerlijk ben (en dat ben ik meestal niet hierover want het is té extreem), dan heb ik sinds de geboorte van Dylan al geen avonden meer. En dan overdrijf ik niet. Toen Dylan een babietje was gebeurde het nog wel eens, sporadisch weliswaar, maar het kwam soms voor, dat ik ineens vanaf 7 uur een lap tijd voor me had. Ik zie me nog in de tuin spitten op zo'n avond, al mijn frustratie over Dylan zijn slaappatroon gooide ik er in, in het uittspitten van een stel stevige struiken. En misschien staat het wel symbool voor dit verhaal, die struiken, want sinds die tijd zit er nog steeds niks nieuws in de grond op die plaats. En met Dylans slaappatroon is het geen spat beter. Nog steeds......
|
|
Lees meer...
|
|
|
maandag 29 maart 2010 |
|
Gelukkig zegt Dylan alles tegen me. Niet altijd direct na schooltijd, dan is het voor hem vooral belangrijk om mij zijn tekeningen te laten zien. De ene na de andere brandweerauto komt voorbij, en ze worden steeds mooier ook! Maar als ik 'm dan vraag naar school, wat ie gedaan heeft of zo, zegt ie steevast: "dat is te ingewikkeld om uit te leggen". Daar leg ik me dan maar bij neer. Maar als er iets belangrijks gebeurd is, of iets heeft veel indruk op 'm gemaakt, dan komt het er meestal op een later tijdstip uit. Zoals vanmorgen bij het aankleden. Met grote ogen vertelde Dylan dat vriendje X. hem....
|
|
Lees meer...
|
|
'Taking the struggle out of parenting'
|
|
dinsdag 19 januari 2010 |
|
Daar waar het meestal mis ging tussen mij en Dylan (maar ook tussen mij en Brenny), is dat zijn handelen een bepaald gevoel opriep, en dat ik dan reageerde op basis van dat gevoel. Het gevoel wat opgeroepen was door iets wat Dylan zei of deed. Maar het maffe is, het is mijn gevoel wat opgeroepen werd, getriggerd zo je wil. En dat gevoel heeft niet per definite met Dylan te maken. Want het is mijn gevoel. Kan me voorstellen dat dit vrij abstract klinkt. Voorbeeldje. ik raak geïrriteerd als ik Dylan naar bed probeer te brengen en hij is alleen maar bezig te ouwehoeren, het schiet niet op. Ik krijg het gevoel dat ie met opzet mij zit te dwarsbomen. En dat irriteert me. Meestal legde ik onmiddelijk de link tussen Dylans gedrag en mijn irritatie. En kreeg Dylan (uiteindelijk) mijn irritatie op zijn dak. Maar als ik beter kijk gebeurt er.....
|
|
Lees meer...
|
|
|
zondag 17 januari 2010 |
|
Dit is een weekend van volstrekte harmonie! Heerlijk is dat. En dat betekent niet dat er geen tranen vloeien, of dat alles vlekkeloos verloopt. De harmonie zit 'm er in, dat er ruimte is voor de gevoelens voor iedereen. Want natuurlijk gebeuren er ook dingen die niet leuk zijn, daar waar mensen samenleven zijn er verschillende belangen en die botsen soms nu eenmaal. Maar als er ruimte is voor de gevoelens van iedereen, dan blijkt harmonie ook dwars door alle moeilijker momenten heen te blijven bestaan! Zoals gisteravond. We haalden de post van de mat en Dylan zou Brenny vertellen dat de post die hij verwachtte er niet bij zat. En vervolgens zei ik dat zelf, in mijn onnadenkendheid, tegen Brenny. Dylan hevig teleurgesteld. Ja maar ik zou dat zeggen! Blunder van mij, want Dylan had het al aangegeven dat ie dat zou gaan zeggen. Ik voelde zijn teleurstelling, hij had het papa willen zeggen! Ik ben met 'm op de bank gaan zitten....
|
|
Lees meer...
|
|
|
