|
zaterdag 08 november 2008 |
|
Hoe in vredesnaam neem ik zijn angst serieus en zorg ik tegelijk dat er niet van die hele vervelende situaties ontstaan? Het is een puzzel, en een lastige! Dylan heeft moeite met kinderen die kleiner zijn dan hij. Zodra we ergens zijn waar een kindje is dat nog wel klein is maar al wel loopt, vliegt ie naar mij en moet ik 'm dragen. Het zorgt voor erg vervelende situaties, want voor zo'n kindje kan het vervelend zijn dat Dylan er voor weg rent, maar voor de ouders ervan ook! Ik vind het best genant. Ik probeer uit alle macht hem te begrijpen hierin, maar tegelijk ook een grens te trekken, dit gedrag vind ik niet oké. Vanochtend was ik er met Dylan over aan het praten...
|
|
Lees meer...
|
|
|
woensdag 05 november 2008 |
|
Wow, dat is nog eens wakker worden! Met een speech van Obama! Geweldig! Moest er van huilen, zoals zovelen. Wat heerlijk om hem zo te horen praten over hoop, over verandering, over eenheid. Fantastisch! Zelfs Dylan, met wie je tegenwoordig "met goed fatsoen" geen televisieprogramma meer kan volgen zonder overstelpt te worden met vragen (waardoor je de helft mist omdat je alles uit moet leggen), was voor zijn doen stil. Naderhand, toen het gepraat van alle verslaggevers weer begon, was die rust gauw voorbij! Het duurde ook even voordat ons kuiken dóór had dat het ochtend was, voor hem leek het midden in de nacht ....
|
|
Lees meer...
|
|
|
maandag 03 november 2008 |
|
Ik ben de laatste tijd erg bezig het principe go with the flow toe te passen. Het is haast een beetje een modische term geworden maar evengoed niet minder van toepassing. De ene dag lukt het beter dan de andere uiteraard, maar ik ben niet ontevreden. Het lukt soms wonderwel en op die dagen voel ik me gelukkig en in harmonie met m'n omgeving. En soms roei ik weer net zo hard als voorheen tégen de stroom in. Vanochtend realiseerde ik me ineens waaróm ik tot voor kort zo slecht was in go with the flow. Ik zat achter de computer wat werk te doen...
|
|
Lees meer...
|
|
|
zaterdag 01 november 2008 |
|
Tja. Daar zit ik dan met m'n bek vol tanden. "Mama, wat is een kruisiging?". Moet dit echt, mijn vierjarige lieveling vertellen over de verschrikkingen van een kruisiging? Ja, dat moet echt. Het leven zoals wij het als mensheid tot nu toe op deze aardkloot afspelen, is nou niet bepaald van een schoonheid die ik wil delen met deze weetgierige kleine knul. Dat heet, er is natuurlijk genoeg schoonheid, maar er is ook erg veel anders, maar ja, dit is wel zo als het is. Het gebeurt dagelijks dit soort vragen van Dylan, je bent er niet op verdacht. In dit geval zaten we gezellig met z'n drietjes.....
|
|
Lees meer...
|
|
|
zaterdag 01 november 2008 |
|
Dylan kan weer lopen! Jippie. Begin deze week heeft ie zich erg bezeerd aan z'n voet, hij struikelde in z'n kamertje en kwam terecht op een stuk speelgoed. Met een huil die alarmeert. En vervolgens heeft ie de hele week door het huis gekropen. Het was of we terug gingen in de tijd. Hele aparte gewaarwording om weer even een kind te hebben wat niet zelf van A naar B gaat. Ook toen we op pad waren deze week een heel apart gevoel, een Dylan die je even niet in de gaten hoeft te houden, want hij bleef gewoon waar ie was. Maar het meest frappante eraan....
|
|
Lees meer...
|
|
|
zondag 26 oktober 2008 |
|
Zes uur wintertijd, het is nog donker buiten. En grauw. Maar Dylan heeft er zin in.
"Mama, als ik Maanman Jim ga kijken, ga jij douchen en aankleden, en dan ga ik me aankleden en dan gaan we tennissen!"
"Goed plan! Ik hoop alleen dat het niet regent, want dan lijkt het me niet zo fijn."
En zo geschiedde het. Wij in alle vroegte naar de natuurlijk uitgestorven tennisbaan met de van mijn broer geleende tennisrackets, want daar is deze opwinding allemaal mee begonnen: échte tennisrackets! Tot nu toe...
|
|
Lees meer...
|
|
|
vrijdag 24 oktober 2008 |
|
Er is, naast teveel hyven (wat nu overigens wel weer mee valt), nóg een reden waarom er ineens zo weinig blogjes uit mijn vingers komen: het gaat té goed. Het gaat goed hier in het Dylan-opvoedland. Een tijd lang was er één en al turbulentie, liep ik elke dag wel een keer of wat met m'n kop tegen de muur, dat heet: waren er ruzies of bijna ruzies of onvertogen woorden, of werd ik knettergek van Dylans nieuwste gedrag: onophoudelijk praten van het ochtendkrieken totaan het avondrood. En het is niet dat het allemaal pais en vree is, en dat alles vanzelf gaat, maar...
|
|
Lees meer...
|
|
|
donderdag 23 oktober 2008 |
|
Mijn zoon eet sla! Echt, van die groene bladeren waar ie anders nooit wat van moet hebben. Woepie! Zomaar, ineens. Hij gaf te kennen zin te hebben in "zo'n bolletje uit Duitsland met ham en komkommer". Hij doelde op de broodjes gezond die we verorberen als we een dagje uit zijn in Leer. Maar die heb ik uiteraard niet in huis. Even samen door de koelkast op zoek naar alternatieven. En toen kwam tot mijn verrassing...
|
|
Lees meer...
|
|
|
vrijdag 17 oktober 2008 |
|
Getver.
Ik ben echt een mens met een neiging tot verslaving, of tot onmatigheid, zoals mijn acupuncturist het zo mooi en beschaafd verwoordde. Ik moet altijd een maat vinden, wat inhoudt dat ik eerst altijd doorsla naar een uiterste, dan weer terug zwiep als een pendule naar de andere kant, om weer terug te zwiepen naar het andere uiterste, om dan (hopelijk) ergens in het midden uit te komen na het heen en weer zwiepen (leuk woord eigenijk, zwiepen). Zo heb ik al....
|
|
Lees meer...
|
|
|
<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>
|
| Resultaten 73 - 81 van 202 |
