|
Daar waar het meestal mis ging tussen mij en Dylan (maar ook tussen mij en Brenny), is dat zijn handelen een bepaald gevoel opriep, en dat ik dan reageerde op basis van dat gevoel. Het gevoel wat opgeroepen was door iets wat Dylan zei of deed. Maar het maffe is, het is mijn gevoel wat opgeroepen werd, getriggerd zo je wil. En dat gevoel heeft niet per definite met Dylan te maken. Want het is mijn gevoel. Kan me voorstellen dat dit vrij abstract klinkt. Voorbeeldje. ik raak geïrriteerd als ik Dylan naar bed probeer te brengen en hij is alleen maar bezig te ouwehoeren, het schiet niet op. Ik krijg het gevoel dat ie met opzet mij zit te dwarsbomen. En dat irriteert me. Meestal legde ik onmiddelijk de link tussen Dylans gedrag en mijn irritatie. En kreeg Dylan (uiteindelijk) mijn irritatie op zijn dak. Maar als ik beter kijk gebeurt er.....
...het volgende: Dylan speelt zoals elk kind speelt, ouwehoert omdat ie een feest van het leven wil maken. Het schiet niet op zoals ik het graag zou zien, en dat al voor de 800e avond achter elkaar! Die irritatie is in mijzelf opgebouwd en daardoor lukt het mij voor geen meter om speels te zijn, om mee te bewegen met het leven, en al spelend Dylan gewassen en "gestreken" te krijgen. En ik heb het gevoel dat Dylan mij dwars zit, en als ik verder inzoom op die gevoelens, zit er een bozige Ellen in die gevoelens, een Ellen die het idee heeft dat ze opzettelijk gedwarsboomd wordt, beetje grumpy typ. Maar die gevoelens die zitten in mij, en Dylan is er absoluut niet verantwoordelijk voor. Maar als ik niet oplet, dan krijgt hij wel mijn shit over zich heen. Wat ik mezelf de laatste tijd aan het aanleren ben, is me bewust zijn van dat rottige gevoel in mij, even een seconde aandacht voor mezelf en voor dat rotgevoel, mezelf een denkbeeldige knuffel geven, of mijn grumpy kant even een kop thee inschenken, even lief zijn voor mezelf, en lief zijn voor dat gevoel. Door dat kleine moment van aandacht voor mezelf, neem ik de verantwoordelijkheid voor mijn gevoelens en creëer ik ruimte voor mijn meer flexibele kanten. Ik reageer niet meer vanuit dat rotgevoel, maar laat het er zijn, het hoeft niet gelijk opgelost te worden! Daardoor richt ik me veel meer op de connectie tussen mij en Dylan, richt me meer op zijn verhaal en zijn perspectief en laat ik de communicatie tussen ons niet vertroebelen door de in mij opgroepen gevoelens.
'k Heb het onder andere geleerd door het lezen van Raising Our Children, Raising Ourselves van Naomi Aldort. Het kwartje is daardoor bij mij echt gevallen. Zij geeft een simpele methode om de communicatie met je kind te verbeteren. De ondertitel van haar boek is dan ook: taking the struggle out of parenting. En het werkt. Als een dolle. Ik zal haar formule even kort weergeven. Om de essentie compleet te pakken is het natuurlijk handiger haar boek te lezen, echt een aanrader, maar dan krijg je even een indruk. Haar formule bij 'calamiteiten': S.A.L.V.E.
S Seperate yourself from your child's behavior and emotions with a Silent Self-talk. Deze stap is het moeilijkst, omdat het proces van reageren meestal volautomatisch gaat, de kunst is een vertraging van een minuut in te bouwen en je bewust te zijn van je emoties en gedachten op dat moment. Vaak zit je zonder er erg in te hebben, vol met gedachten over hoe een kind zich zou moeten gedragen (die weinig met de realieit van een kind te maken hebben) of over hoe het zou moeten gaan. Als je je bewust wordt van die gedachten, kun je nagaan hoe je je voelt bij die gedachten. En over hoe ze je reactie beïnvloeden.
A Attention on your child. Als je na wat oefening de eerste stap wat meester bent, kun je je aandacht weer focussen op je kind, en op wat ie nodig heeft.
L Listen to what yuor child is saying or what his actions may be indicating. Heel eenvoudig, luisteren, maar het grappige is, dat als je je bewust bent van je eigen drijfveren, je veel beter kunt luisteren naar de eigenlijke behoefte van je kind.
V Validate your child's feelings and the needs he expresses without dramatizing and without adding your own perception. Hoe je dat woord 'validate' nou precies moet vertalen, ik weet het niet goed. Maar mijn ervaring is wel, dat als mijn eigen emoties er niet tussen zitten, ik veel beter in staat ben om de gevoelens van Dylan er te laten zijn. Net zoals die van mij er mogen zijn, zonder dat ze gelijk opgelost hoeven worden. Als ze er even mogen zijn, lost het zich meestal vanzelf wel op en leert je kind omgaan met zijn emoties en de intensiteit ervan.
E Empower your child to resolve his own upset by getting out of his way and trusting him. Niet gelijk alles willen oplossen,(da's een vette valkuil van mij!).
Heel verhaal, maar eigenlijk is de eerste stap het belangrijkste en vloeit de rest na verloop van tijd voort uit je vermogen om je bewust te zijn van je eigen aandeel in het gebeuren. Het levert mij in elk geval zo'n intensivering van het contact met mijn kind op! Ik kan het echt iedereen aanraden, maar misschien kunnen heel veel moeders dit automatisch? Ik weet het niet. Ik vind het in elk geval een enorme verrijking van mijn relatie met mijn kind. En met de rest van de wereld....
Poeh, wat een verhaal zeg. Sorry hoor, moest er even uit. Is eigenlijk geen blog meer maar meer een verhandeling... 
|
Maar wellicht kun je aangeven in welke richting we moeten zoeken?
