...had gechanteerd. Dylan had enthousiast verteld over zijn New Yorkse brandweerwagen, die erg cool is. En vriendje X. had hem opgedragen deze wagen aan hem te geven, want anders mocht hij niet meer meespelen met zijn groepje. Oef! Dat is een megaspagaat voor Dylan, want op dit moment is meespelen met hét groepje verschrikkelijk belangrijk. Maar zijn "Fire Department New York" dat is toch wel een heel groot offer!!!! Hij weet nog precies waar en hoe hij 'm gekregen heeft. En voor Dylan zijn zijn auto's zo gigabelangrijk. Dus hij voelt de onrechtvaardigheid van het geheel erg goed. Maar ja, niet spelen met hét groepje? Hij draagt de oplossing aan: hij koopt er nog één die hij aan vriendje X. zal geven. Shit, denk ik, hij gaat dus voor de bijl. Zo logisch! Het gesprek gaat verder op de fiets en ik zeg dat ik 't erg rot voor hem vind dat een jongetje wat hij zo leuk vindt, toch zo iets vervelends doet. En ik voel dat ie het fijn dat dat ik het begrijp maar ook dat ie er nog steeds mee in z'n maag zit. Dan ineens weet ik het. Ik vertel hem, dat als ie het moeilijk vind om hier "nee" tegen te zeggen, hij ook prima kan zeggen dat het van mij niet mag, speelgoed weggeven. Zijn gemoed klaart onmiddelijk op. dat lijkt 'm wel wat! En hij herinnert zich ineens hoe een andere moeder dat ook niet goed vond dat haar zoontje speelgoed weg gaf aan vreindje X. (Ik vond toen al dat er een luchtje aan zat, dat dat jochie speelgoed weggaf, maar nu is het plaatje compleet.) En nog voor we het schoolplein bereiken heeft ie z'n dilemma opgelost. Natuurlijk moet ie gaan leren om gewoon "nee" te zeggen, maar dat lukt 'm nu nog niet, en hij mag mij er best voor gebruiken om dat stap voor stap te leren.

Reacties

Toevoegen Zoeken

Schrijf commentaar
Naam:
Email:
	Voer de anti-spam code in die in het plaatje staat.

Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.