Mijn naam is Ellen, ben mama van Dylan (29 april 2004), partner  van Brenny, reservemama van Sharon(20), en voel de onbedwingbare behoefte om mijn wel en wee als moeder te delen met jou.  Het ontwikkelingsproces wat ik doormaak als moeder gun ik jou ook en ik hoop door mijn schrijfsels een klein steentje bij te dragen aan (nog) gelukkiger moeders, vaders en kinderen.

Ik heb geen mooie titel op basis waarvan je zou kunnen denken: ’goh, die heeft er verstand van’ en ik heb ook geen opleiding gevolgd die over opvoeden gaat. Ik ben een moeder, een bevlogen moeder, die net als elke moeder het beste voor haar kind wil. Verder ben ik een moeder in ontwikkeling, want ik leer elke dag bij. Elke dag brengt het leven me weer nieuwe situaties waardoor ik anders leer kijken, meer de context kan zien van het gedrag van mijn kind, waardoor ik creatiever word dan ik tot  nu toe ben geweest. En elke dag raak ik meer doordrongen van de kostbaarheid van het leven. Hoogdravende woorden maar zo is het wel.

Voordat ik moeder werd was ik zangcoach: ik begeleidde mensen in het zingen op een manier die recht deed aan hun eigenheid, hun unieke stemgeluid, ik probeerde de klankgebieden die verborgen lagen door bijvoorbeeld een oppervlakkige adem of een gespannen lichaam tevoorschijn te halen. Vooral de psychisch-emotionele kant van zingen, de faalangst en de angst om jezelf bloot te geven door je stem te laten horen, had en heeft mijn grote interesse. Ze zeggen altijd dat je anderen leert waar jezelf moeite mee hebt; die vlieger gaat voor mij zeker op!