Contactformulier
- Details
- Gepubliceerd: zondag 20 december 2015 16:43
Dankjewel voor je bericht!
Wie ben ik als moeder
- Details
- Gepubliceerd: donderdag 17 december 2015 19:39
Toen ik moeder werd wist ik maar één ding zeker, en dat was dat ik borstvoeding wilde geven. Dat had ikzelf ook een jaartje gehad (ik ben van net vóór de opkomst van de flesvoeding). Maar verder wist ik niks. Ook niet van bevallen trouwens. Hoewel mijn intuïtie mij ruim van te voren gewaarschuwd had voor deze bijna gepensioneerde verloskundige, was ik toch te bang haar voor het hoofd te stoten en liet ze me tijdens de bevalling alles doen wat slecht was voor mij. Ik bleef met een een gewond lichaam en een kerngezonde baby achter.
Zo geweldig als het tijdens de zwangerschap met me ging, zo beroerd was ik er aan toe na de bevalling; veel bloed verloren, een flinke verstopping en een hoge urineweginfectie waren de high-lights van mijn 'roze wolk'. Dat laatste betekende een antibioticakuur en dat staat bij mij altijd garant voor een schimmelinfectie. Lekker als je borstvoeding geeft! Vervolgens kreeg ik de ene na de andere borstontsteking maar ontdekte ik tevens hoe ontzettend veel doorzettingsvermogen ik als moeder bleek te hebben. Ik was vastbesloten om de borstvoeding voor elkaar te krijgen. En godzijdank was daar het internet. Ik heb me scheel gelezen. Eerst voornamelijk over borstvoeding, maar van het één kwam het ander en kwam ik ook van alles tegen over het dragen van baby's, natuurlijk ouderschap, het belang van "attachment", de taal van baby's, het belang van je intuïtie als moeder enzovoort enzovoort.
Langzaam kwam ik steeds meer in contact met mijn moederkracht, laat ik het zo maar noemen. Moederkracht is tegelijk zacht maar ook stevig. Het is weten wat je moet doen om te zorgen dat het goed gaat met je kind. Het is nergens te leren, want er is geen moeder gelijk, en er is geen kind gelijk. Maar dat ik meer in contact kwam met mijn moedergevoelens betekende niet dat het er makkelijker op werd. Tegelijkertijd merkte ik namelijk hoe mijn keuzes als moeder op afkeuring van de buitenwereld konden rekenen. Als ik in Afrika was geboren, had niemand er raar van op gekeken dat ik mijn zoon droeg toen ie één jaar was. Maar aangezien ik in West-Europa woon, werd ik soms bewonderend maar vaker raar aangekeken met een kind van anderhalf op mijn heup en zat ik gelijk in de alternatieve hoek. En ik wil helemaal niet in een hoek! :-)
Hetzelfde geldt voor borstvoeding: de World Health Organization adviseert tenminste 2 jaar borstvoeding te geven maar in ons lieve Nederland is het sinds de flesvoedingsrevolutie vreemd om je kind nog na 6 maanden aan de borst te hebben. Langzamerhand groeide het vertrouwen in mezelf als moeder en kon het oordeel van de buitenwereld me steeds minder schelen. Niet dat het me koud laat, ik blijf net als iedereen een groepsdier, maar het verlangen om te doen wat ik zélf goed vind is inmiddels sterker dan de sociale druk.
Mail me
- Details
- Gepubliceerd: woensdag 16 december 2015 18:29
Wie ben ik (vervolg)
- Details
- Gepubliceerd: donderdag 17 december 2015 19:39
Ik werd geboren in 1967 in de Noordoostpolder als oudste in een gereformeerd gezin. Niet superstreng met rokjes enzo, maar wel behoorlijk dogmatisch, als kind was ik me er behoorlijk bewust van dat wij “geboren waren als zondige wezens” en wist niet zeker of ik wel naar de hemel ging. En daar was ik best sip onder. Ik deed het goed op school en was een keurig aangepast meisje. Toen ik 16 was begon ik me wat te verzetten tegen het dogmatische karakter van mijn opvoeding. Na mijn VWO ging ik studeren in Groningen, niet de studie die ik wilde, maar Nederlands, en vervolgens Kunst en Kunstbeleid. Studeerde vrij lang, o.a. omdat ik de laatste 3,5 jaar er ook Klassieke Zang op het Conservatorium bij deed. Rondde helaas geen van beide af en stortte me op zingen, geïnspireerd door docenten van het Roy Hart Theatre. Deze gaan uit van een groot stempotentieel als de adem vrij en het lichaam ontspannen is. Ik was verkocht! Nam les, volgde workshops in deze trant en begon zelf les te geven. Ik verzorgde individuele stemsessies, cursussen aan diverse doelgroepen (vrouwen, studenten, kinderen, scholieren) en (teambuildings)workshops en dirigeerde een aantal kleine koren. Begaf me nog een paar blauwe maandagen in het onderwijs als muziekdocent, vond het geweldig om de scholieren te laten zingen en met ze te keten als ik eenmaal contact met ze had, maar vond de rest prut en wijdde me toen vervolgens weer volledig aan mijn zanglessen en cursussen.
Als jong volwassene was ik zeer geïnteresseerd in persoonlijke ontwikkeling, al wist ik toen nog niet dat dat zo heette. Door mijn sterke spirituele interesse en een zeer laag gevoel van eigenwaarde was ik zeer bevattelijk voor goeroe-achtige types, mensen die 'het licht' gezien hebben en op een manier die niet veel van de christelijke zendingsdrang verschilt, hún waarheid op je proberen over te brengen. Ik moet eerlijk bekennen dat ikzelf ook in die valkuil getrapt ben, weten wat goed is voor een ander. Door een aantal van dit soort ervaringen ben ik er erg van doordrongen hoe belangrijk het is je eigen weg te vinden, en niet die van een ander! En dat geldt ook als moeder of vader, ook in opvoedingsland zijn er allemaal stromingen en door je initiële onzekerheid waai je makkelijk met deze of gene mee. Op zich is daar niks mis mee, mits je na verloop van tijd je eigen spoor vindt en volgt.
Door mijn opvoeding en alle gebeurtenissen in mijn leven ben ik erg doordrongen geraakt van het belang van een evenwichtige opvoeding. Ik weet zeker dat mijn gebrek aan eigenwaarde gerelateerd is aan het gebrek aan ruimte voor mijn eigenheid in mijn vroege jeugd. Dat heeft zeker met de tijdgeest te maken. In de tijd dat wij opgroeiden werden kinderen nog vaak gezien als wezentjes die probeerden je om hun vinger te winden (‘kinderen zijn hinderen’) en was aanpassing denk ik heel belangrijk. Kinderen waren goed opgevoed als ze goed luisterden. Niet onze behoeftes als kind stonden centraal maar ons vermogen om ons aan te passen en zo snel mogelijk zelfstandig te worden (het is onze ouders niet kwalijk te nemen want zij werden op dezelfde manier groot gebracht alleen dan nog een graadje erger ). Wij als volwassenen zitten daardoor vol met onbevredigde kinderbehoeften, vaak zonder dat we daar erg in hebben trouwens. Nu is er veel meer ruimte voor kinderen, de communicatie tussen ouders en kinderen is veel meer tweerichtingsverkeer dan toen, godzijdank. Maar de relatie met onze kinderen is wat mij betreft nog niet uit-ontwikkeld, en dat heeft naar mijn idee te maken met die onbewuste laag in ons, omdat die vaak wel de manier bepaalt waarop we met onze eigen kinderen omgaan. Ik vind het één van de grootste uitdagingen in mijn leven om me bewust te worden van die onbewuste dingen die spelen in de opvoeding van mijn zoon, ik wil namelijk een keuze hebben en niet onbewust en automatisch handelen. Ik wil écht zijn, helemaal als moeder.
En naar mijn idee werpt het zijn vruchten af, ik voel me in elk geval met de dag gelukkiger en met de dag meer verbonden met mijn zoon! Ik voel hoe ik steeds meer contact krijg met een diep vertrouwen binnen in me, waardoor ik zelfs in de meest lastige situaties met mijn zoon (nee het is zeker géén modelkind :-)), weet dat er een oplossing voorhanden is zonder dat ik moet grijpen naar machtsmiddelen.
Klik hier voor "wie ik ben als moeder"
En jij?
- Details
- Gepubliceerd: woensdag 16 december 2015 18:29
Wat vind jij ervan nu je dit geschrijf van mij zit te lezen? Herkenbaar? Of zit je je zo langzamerhand te ergeren? Of maakt mijn hier en daar vrolijke geschrijf je moedeloos of verdrietig? Wat je gevoelsmatige reactie ook moge zijn, ik vind het fijn als je het met me deelt! Dus als je daartoe behoefte voelt, voel je vrij om contact met me op te nemen.
Ik denk dat het zin heeft als we als ouders meer met elkaar in contact zijn, en dan doel ik op een open manier, zonder oordelen. Ik moet eerlijk bekennen, dat kon ik tot voor kort zelf niet. Ik zat vol met oordelen over hoe anderen het doen, en ik praatte maar niet met anderen omdat ik voelde dat zij weer vol zaten met oordelen over mij. Dat schiet niet echt op! Ik denk dat oordelen voortkomen uit onze eigen pijn, dat geldt tenminste voor mij, en het heeft een tijd geduurd voor ik dát in de smiezen had! Nu ik wat meer mijn eigen rommel heb kunnen loslaten en de oordelen erbij, voel ik wat een verschil dat maakt. Het is veel prettiger leven zonder oordeel dan mét!
Ik mailde laatst met een oude bekende en die zei dat ie benieuwd was naar mijn mening over ouderschap, omdat er zoveel over gezegd en geschreven wordt. In zijn woorden: "na het Nederlands Elftal het tweede onderwerp waar iedereen wel een mening over heeft!" :-)
En die mening van iedereen is natuurlijk prima, maar het daar soms onuitgesproken bijgevoegde oordeel, kán helemaal niet! We weten nooit alle 'ins' en 'outs' van de situatie van een ander! Dus een oordeel is eigenlijk altijd een brevet van onvermogen, we willen de ander helpen, maar misschien kan die ander alleen zichzelf helpen. Ik denk dat iedereen er het meeste baat bij heeft om zijn of haar eigen oplossingen te vinden. En we kunnen elkaar daar zeker bij helpen, maar oordelen en discussies helpen daarbij zéker niet. Open staan voor de invalshoek van de ander wel, net zoals een dialoog zinvol kan zijn.
Misschien is het zinvol als we mening en oordeel van elkaar proberen los te koppelen, en als vaders en moeders, als ervaringsdeskundigen, écht met elkaar in gesprek gaan, niet elkaar zeggen wat we moeten doen, maar elkaar steunen! Laten we het gezellig maken!
Meer artikelen...
Pagina 1 van 2